मनातले पानावर..नाही नाही..मनातले ब्लॉग वर..

मागच्या १० वर्षात मी १० ओळी सुद्धा माझ्या हाताने मराठीत लिहिल्या नसेल आणि त्याला कारण आहे हे इन्टरनेट, लैपटॉप आणि सेल फ़ोन वैगेरे. कारण ह्या आजच्या/रोजच्या जीवनात मला कागदावर लिहिण्याची काहीही गरज पडत नाही, कारण दिवसातील १० तास इन्टरनेट वर लैपटॉप समोर असतो त्याने होते काय की काहीही लिहायाचे असेल तर लगेच लैपटॉप वर लिहितो, म्हणुन हाताने लिहिण्याची सवय राहिली नाही.

शाळेत/कॉलेज मधे असताना खुप लिहिणे व्हायचे तसे आता राहिले नाही आणि त्यातून काही लिहिले (म्हणजे कधी काही एखादा फॉर्म भरायचा असेल वैगेरे) तर ते पण इंग्लिश मधे लिहिले जाते. मराठी लिहिण्याची सवय तर जवळ जवळ मोडित निघालेली आहे आणि अमेरिके मध्ये आल्यापासून तर मराठी चा सम्बन्ध फक्त फ़ोन वर आणि घरात बोलण्यापुरता मर्यादित झालेला आहे, लिहिण्याची तर गोष्टच सोडा…

तसे माझे हस्ताक्षर पण चांगले आहे आणि हाताने लिहिण्याची आवड पण आहे पण ह्या रोजच्या जीवनात होते काय की आपण सवयीचे गुलाम होउन जातो. आता ह्या लैपटॉप, सेल फ़ोन मुळे जीवन सुसय्य झाले खरे पण ह्याची इतकी सवय पडली आहे की ह्याच्या शिवाय आपण जगु शकत नाही असे वाटते. असो…

तर सांगायचा मुद्दा हा की जरी कुठे लिहिले गेले म्हणजे एखादा फॉर्म वैगेरे लिहिण्याची गरज पडली तरी सुद्धा ते इंग्लिश मध्ये लिहावे लागते त्या मुळे हाताने मराठी लिहिण्याची सवय मोडली. शाळेत असताना हस्ताक्षर चांगले काढावे म्हणुन शिक्षकांचे आणि आई वडिलांचे बरेच बोलने ऐकावे लागायाचे आणि त्याचा पुढे फायदा होउन हस्ताक्षर सुधारले पण मराठी हस्ताक्षर चांगले असण्याचा रोजच्या व्यवहारिक जीवनात काही उपयोग करता नाही आला ह्याची खंत वाटते. माझ्या सारखा खुप लोकांना कमी/जास्त प्रमाणात आलेला असेल. त्या मुळे मी आता तरी ठरविले आहे की ब्लॉग वर लिहिताना अगोदर मराठी आपल्या डायरी मध्ये लिहायचे आणि मग पूर्ण झाल्यावर तेच ब्लॉग वर उतारावयाचे, त्या मुळे मराठी मध्ये लिहिण्याचा आनंद तरी मिळेल.

मित्रानो मला येथे भेट देवुन तुम्हाला काय वाटते ते जरुर कळवा…